Ανθολόγημα Ρήσεων του Ηράκλειτου

Ανθολόγημα ή ένας Δεκάλογος από τις Ρήσεις του Ηράκλειτου:
( Κείμενα, με απόδοση σε απλή καθαρεύουσα και με σύντομο σχόλιο )

1. “ Κόσμον τόνδε, τόν αυτόν απάντων, ούτε τις θεών ούτε ανθρώπων εποίησεν, άλλ, ήν αεί και έσται πύρ αείζωον, απτόμενον μέτρα και αποσβεννύμενον μέτρα ”.
Αυτόν εδώ τον κόσμο, που είναι κοινός για όλα όντα (έμψυχα και άψυχα), δεν τον δημιούργησε κανείς Θεός και κανείς Άνθρωπος. Αλλά ήταν, είναι και πάντα θα είναι, πύρ αείζωο, αιώνιο πύρ που αναφλέγεται με μέτρο και σβήνει με μέτρο.
« Αυτό ισχύει στους αιώνιους κανόνες της αρμονίας του χάους, που διέπει το Σύμπαν ».

2. “ Τοίς εγρηγορόσιν ένα και κοινόν κόσμον είναι, των δε κοιμωμένων έκαστος είς ίδιον αποστρέφεσθαι».
Όσοι είναι σε εγρήγορση έχουν συναίσθηση ότι ο κόσμος είναι ένας και κοινός, αντιθέτως όσοι κοιμούνται (δηλ. αδρανούν), ιδιωτεύουν ο καθένας στον δικό του κόσμο.
« Η ρήση αυτή είναι κάτι παραπάνω από εύγλωτη, μεταφορικά αλλά και κυριολεκτικά ».

3. “ Χρή τον δήμον μάχεσθαι υπέρ του νόμου όκωσπερ τείχεος ”.
Οι πολίτες οφείλουν να υπερασπίζωνται τους συντεταγμένους νόμους της πολιτείας τους, όπως ακριβώς και τα σύνορά της.
« Παρόμοια προτροπή κάνει το 121ο άρθρο του Συντάγματος μας – η τήρησης του Συντάγματος (δλδ των Νόμων) επαφίεται στον πατριωτισμό των Ελλήνων »..

4. “ Ξύν νοώι λέγοντες, ισχυρίζεσθαι χρή τώι ξυνώι πάντων, όκωσπερ νόμωι, πόλις, και πολύ ισχυρότερος ”.
Και για να μιλάμε με φρόνηση, πρέπει να αντλούμε τη σκέψη μας από το κοινό που ενυπάρχει και διέπει τα πάντα, όπως οι νόμοι την πόλη και ακόμη πιο πολύ.
« Δεν χρειάζεται κανένα σχόλιο, μιλάει μόνο του»

5. “ Δεί έπεσθαι ΄τωι ξυνώι, τουτέστι τώι  κοινώι: ξυνός γάρ ο κοινός του λόγου δε έόντος ξυνού ζώιουσιν οι πολλοί ως ίδιαν έχοντες φρόνησιν”
Πρέπει να ακολουθούμε το κοινά. Τα κοινά αφορούν σε κάθε έκφραση της ζωής και του σύμπαντος. Ενώ ο λόγος είναι κοινός σε όλους, οι πολλοί ζούν σαν να έχουν δική τους φρόνηση.
« Δεν χρειάζεται περαιτέρω σχολιασμό»

6. “ Αιρεύνται έν αντί απάντων οι άριστοι, κλέος άέναον θνητών, οι δε πολλοί κεκόρηνται όκωσπερ κτήνεα ”.
Από όσα (αγαθά) υπάρχουν εν ζωή, οι άριστοι (αξιόλογοι) επιλέγουν (να απολαύσουν) το ένα: να μείνη αιώνια στη μνήμη των ανθρώπων η δόξα του όνοματός τους. Οι υπόλοιποι των ανθρώπων, οι πλειονότητα, αρκείται στο να χορταίνει σαν τα κτήνη.
« Αρκούντως σαρκαστικός για τους κοιλιόδουλους, δεν νομίζετε; »

7. “ Τις γάρ αυτών νόος ή φρήν; Δήμων άοιδοίσι πείθονται και διδασκάλωι χρείωνται όμίλωι, ούκ ειδότες ότι οι πολλοί κακοί, ολίγοι δε αγαθοί “.
Μα ποια λογική και είδους μυαλό έχουν οι πολλοί; Θαυμάζουν τους λαϊκούς τραγουδιστές και δασκαλεύονται από τον αμαθή όχλο. Και αγνοούν ότι οι πολλοί είναι κακοί και λίγοι είναι οι καλοί.
« Όποιαδήποτε ομοιότητα με την σημερινή πραγματικότητα, είναι εντελώς συμπτωματική….. Υπάρχει διαχρονικότητα όπως βλέπουμε… ».

8. “ Ξυνόν έστι πάσι το φρονέειν. ‘Ανθρώποισι πάσι μέτεστι γινώσκειν έωυτούς καί σωφρονείν”
Η φρόνηση είναι κοινή για όλους. Οι Άνθρωποι όλοι έχουν την δυνατότητα να γνωρίσουν τον έαυτό τους και να αποκτήσουν σωφροσύνη.
« Το γνώθι σ’αυτόν- σε όλο του το μεγαλείο!»

9. “Ειδέναι δε χρή τον πόλεμο έόντα ξυνόν, και δίκην έριν, γινόμενα πάντα κατ’ έριν και χρεών“
Πρέπει να γνωρίζουν όλοι ότι ό πόλεμος είναι κοινός και σύμφυτος (έμφυτος) σε όλα τα όντα, ότι ή δικαιοσύνη είναι διχόνοια, ότι όλα τα κινεί ή έριδα, κι ότι όλα γίνονται κατ’ ανάγκην.
« Ή αλλοιώς - Ανάγκα και Θεοί πείθωνται – σας θυμίζει τίποτε;»

10. “ Πόλεμος πάντων μέν πατήρ έστι, πάντων δε βασιλεύς, και τους μέν Θεούς έδειξε τους δε Άνθρωπους, τους δούλους έποίησε, τους δ’ έλευθέρους “
Ο πόλεμος είναι ο πατέρας όλων των εξελίξεων, είναι ο βασιλιάς των πάντων. Αυτός ανέδειξε και τους Θεούς , αυτός και τους Ανθρώπους, άλλους τους (υποδούλωσε) κατέστησε δούλους, και άλλους (ελευθέρωσε) ελεύθερους.

« Όσο και να θέλουμε την Ειρήνη είναι συμπαντική νομοτέλεια και ανάγκη, 

ο Πόλεμος »
Επειδή-Γιατί και Διότι:  >> ΤΑ ΠΑΝΤΑ ΡΕΙ <<

Αν έχει κανείς αντίρρηση για την σοφία των ανωτέρω ρηθέντων (λόγων), να την ακούσω..........

Ηράκλειτος

Ο Ηράκλειτος γεννήθηκε και έζησε στην Έφεσο της Ιωνίας στα τέλη του 6ου και στις αρχές του 5ου αιώνα π.Χ. σε μια εποχή μεταβατική που σημαδεύεται από μεγάλες κοινωνικές, πολιτικές και οικονομικές ανατροπές. 
Ζει στη δημοκρατική Έφεσο, με αποτέλεσμα ενώ έχει βασιλική καταγωγή, πράγμα που κάτω από άλλες συνθήκες θα τον οδηγούσε σε σημαντικά πολιτικά αξιώματα, αυτό να είναι αδύνατο να συμβεί. 
Άνθρωπος συνδεδεμένος με την ακρόπολη, το ναό και τη βασιλεία, ζει σε έναν κόσμο ο οποίος δεν αναγνωρίζει πλέον βασιλείς και έχει πραγματοποιήσει ρήξη με το ναό. Η φιλοσοφία του αντιμετωπίζει κριτικά και με επιφυλάξεις τις θεαματικές αλλαγές και εξελίξεις της εποχής του και παίρνει αποστάσεις τόσο από τη μυθική παράδοση όσο και από τη νέα κοινωνία που ανατέλλει. 
Καθώς η πρώιμη λυρική ποίηση έχει ήδη «ανακαλύψει» το εγώ και έχει στραφεί στην ατομική ύπαρξη και στον εσωτερικό της κόσμο, ο Ηράκλειτος είναι σε θέση να περιγράψει τη φιλοσοφία του ως «εσωτερική αναζήτηση».

Το γραπτό κείμενο που συνέθεσε ο Ηράκλειτος δεν έχει χαρακτήρα πραγματείας που παραθέτει επιχειρήματα και τα συνδέει λογικά, αλλά συγκροτείται μάλλον ως ένα σώμα από ρήσεις και αποφθέγματα. Η δομή και σύνθεση αυτών των αφορισμών είναι εξαιρετικά και λεπτομερειακά επεξεργασμένη, ενώ το ύφος είναι συχνά ιδιόρρυθμο και αινιγματικό, θυμίζοντας μας χρησμούς. 
Ο Ηράκλειτος ζει σε μια περίοδο αμφισβήτησης και αλλαγών και βιώνει με τον πλέον έντονο τρόπο την εμπειρία της σύγκρουσης, της διάστασης της αλλαγής που κλονίζει την ισχύουσα έως τότε κοσμική τάξη και οδηγεί σε σύγκρουση του ανθρώπους με τους θεούς, το ναό με την πόλη, τη γνώση με την εξουσία. Από αυτή την εμπειρία σημαδεύεται όλη η σκέψη του.

Οι Πυθαγόρειοι πίστευαν ότι ο κόσμος πρέπει να διέπεται από ενότητα και τάξη. 
Γι'; αυτό και όρισαν ως αρχή του κόσμου τον αριθμό και μάλιστα το «εν». 
Γι' αυτούς ο αριθμός προσδίδει ενότητα και τάξη στη διάταξη της κοινωνίας και των πραγμάτων. Ο Ηράκλειτος παρ'; ότι συμμερίζεται το αίτημα των Πυθαγορείων για ενότητα και τάξη αντιλαμβάνεται ότι αυτό δεν είναι πλέον δυνατό. 
Η άποψή του για τη σύσταση του κόσμου διατυπώνεται ως εξής: «πατήρ πάντων ο Πόλεμος». 
Χρησιμοποιώντας τη λέξη πόλεμο ο Ηράκλειτος δεν αναφέρεται βέβαια στις αιματηρές αναμετρήσεις στα πεδία των μαχών αλλά στην δράση αντίθετων δυνάμεων, στην προοδευτική κίνηση, στην αλλαγή που συμβαίνει και που πρέπει να αναγνωριστούν ως ουσιώδη και αναπόφευκτα χαρακτηριστικά του κόσμου στον οποίο ζούμε. 

Για τον Ηράκλειτο η πραγματικότητα είναι μια αέναη ροή και μεταβολή, αμοιβαία σύγκρουση όλων των πραγμάτων.

Η μεταβολή και η αμοιβαία σύγκρουση είναι η αιτία όλων των πραγμάτων. 
Τόσο οι άνθρωποι όσο και τα στοιχεία της φύσης βρίσκονται διαρκώς σε μια συγκρουσιακή κατάσταση προσπαθώντας το ένα να υπερισχύσει του άλλου. Με τον τρόπο αυτό άλλοτε μετατρέπονται και άλλοτε υποτάσσονται. 
Σε κάθε φάση και πτυχή της πραγματικότητας υπάρχει στο βάθος ο αμείλικτος αγώνας των αντιθέτων, τα οποία ασκούν διαρκώς πιέσεις για τη μεταβολή των διαμορφωμένων ισορροπιών. Ακόμα και στις περιπτώσεις εκείνες που όλα μοιάζουν να βρίσκονται σε κατάσταση ηρεμίας, στην πραγματικότητα πρόκειται μόνο για προσωρινές ισορροπίες ανάμεσα σε θεμελιακά αντίθετες δυνάμεις. 
Η διδασκαλία αυτή περιγράφεται συχνά ως «ενότητα των αντιθέτων». Ο Ηράκλειτος ωστόσο δεν επιχειρεί να ενοποιήσει τα «αντίθετα» αλλά να δείξει ότι δεν πρόκειται καν για αντίθετα, αλλά για συμπληρωματικά και εναλλασσόμενα μεγέθη και σταθερές. 
Οι φαινομενικά αντίθετες καταστάσεις, τάσεις και δυνάμεις συνδέονται σε μια συνεκτική σχέση αρμονίας, όσο κι αν οι πολλοί «δεν καταλαβαίνουν ότι αυτό που αντιτίθεται στον εαυτό του συμφωνεί με αυτόν», έτσι ώστε να προκύπτει μια παλίντονος αρμονίη, μια αντιθετική αρμονία όπως του τόξου και της λύρας η αρμονία των οποίων είναι δυνατή μέσω μιας συναρμογής αντίρροπων δυνάμεων.

Το ερώτημα τώρα που τίθεται για τον Ηράκλειτο είναι από ποιόν και κάτω από ποιες συνθήκες επιτυγχάνεται η «ενότητα των αντιθέτων». 
Κατά τον Ηράκλειτο η αρμονική σύνδεση αυτών των αντίρροπων δυνάμεων που έχουν προκύψει μπορεί να επιτευχθεί μόνο από τον «λόγο» και μάλιστα από αυτόν που κατέχει γνώση και μπορεί να αντιληφθεί αυτόν τον «λόγο», δηλαδή τον σοφό, διότι αν και ο «λόγος» υπάρχει αιώνια ωστόσο παραμένει απρόσιτος στους πολλούς καθώς αυτός αποκαλύπτεται σε λίγους και εκλεκτούς. 
Αυτός είναι και ο λόγος που πολλοί αδυνατούν να κατανοήσουν τη σκέψη του. 
Ποια όμως η σημασία που δίνει ο Ηράκλειτος στην έννοια του λόγου?

Για τον Ηράκλειτο ο λόγος ταυτίζεται καταρχήν με την ομιλία, την προφορική έκφραση, συγχρόνως όμως και με τη ρυθμιστική εκείνη αρχή που διέπει το σύνολο της πραγματικότητας και συνδέει με σχέσεις αναλογίας όλα τα όντα. 
Αυτή την αρχή οφείλει να εκφράζει κάθε αληθές λέγειν. 
Ο «λόγος», επομένως είναι η αιώνια καθολική σχέση που ρυθμίζει την πραγματικότητα, όπως αυτή εκφράζεται γλωσσικά. Οι άνθρωποι ωστόσο, «ενώ βρίσκονται συνεχώς μαζί με τον «λόγο», διαφωνούν μαζί του και αυτά που συναντούν καθημερινά του φαίνονται ξένα».

Μέλημα του Ηράκλειτου είναι να αφυπνίσει τους «ασύνετους» και να τους οδηγήσει σε συμφωνία και «ομο - λογία» προς τη λογική σχέση που καθορίζει και συνδέει τη βαθύτερη φύση των πραγμάτων. Θέμα του δεν είναι μόνο τα φυσικά όντα που αποτελούσαν το αντικείμενο των Μιλησίων κοσμολόγων, αλλά τα «λόγια και έργα». 

Ο Ηράκλειτος διακρίνει την ουσιαστική και βαθιά γνώση από την πολυμάθεια και την επιφανειακή προσέγγιση των πραγμάτων και τονίζει: «Ακούγοντας όχι εμένα αλλά τον «λόγο», είναι σοφό να ομολογείται ότι τα πάντα είναι ένα». 

Ο «λόγος» αφορά τόσο το φυσικό μακρόκοσμο όσο και τον ανθρώπινο μικρόκοσμο. 

Η κοινωνική συμβίωση συλλαμβάνεται από τον Ηράκλειτο σε μια αναλογία προς το κοσμικό γίγνεσθαι, την προοδευτική κίνηση των πραγμάτων και στηρίζεται εξίσου σε μια κρυφή ενοποιό δύναμη, καθώς: «όλοι οι ανθρώπινοι νόμοι τρέφονται από έναν, τον θείο». Αντίστοιχα ο λόγος διέπει και όλα τα όντα του φυσικού κόσμου δεν αποκαλύπτεται όμως στην επιφάνεια των πραγμάτων αντίθετα «η φύση αγαπάει να κρύβεται» και η ανακάλυψη των νόμων της απαιτεί τη δική μας κοπιώδη προσπάθεια καθώς αυτός ο κόσμος, δεν έγινε ίδιος για όλους, ούτε από άνθρωπο ούτε από θεό, αλλά «ήταν πάντα, είναι και θα είναι φωτιά αείζωη που ανάβει με μέτρο και σβήνει με μέτρο». 

Για τον Ηράκλειτο, λοιπόν, ο κόσμος, το κεκοσμημένο σύμπαν, δεν είναι αποτέλεσμα δημιουργίας ή «γένεσης» όπως υποστηρίζουν οι κοσμολόγοι αλλά υπάρχει προαιώνια και περιγράφεται ως ζωντανή φωτιά, η οποία εναλλάξ δυναμώνει και εξασθενεί (χωρίς πάντως να σβήνει ποτέ εντελώς). 

Το ευμετάβλητο ηρακλείτειο «πυρ», διανύει μια κυκλική πορεία, κατά την οποία μεταλάσσεται σε θάλασσα και αυτή σε γη, για να ακολουθήσει η αντίστροφη πορεία μεταλλαγής της γης σε θάλασσα και αυτής σε φωτιά. 

Το «πυρ» του Ηράκλειτου δεν ταυτίζεται με την υλική φωτιά που συναντάμε καθημερινά, αλλά αποτελεί μια κοσμολογική σταθερά που αέναα μεταβάλλεται, κινείται και μεταμορφώνεται. Για τον Ηράκλειτο θεμελιώδες χαρακτηριστικό της πραγματικότητας τόσο του μικρόκοσμου όσο και του μακρόκοσμου είναι η διαρκής κίνηση και μεταβολή, παρομοίαζε μάλιστα αυτή την πραγματικότητα με ένα ποτάμι που ενώ παραμένει το ίδιο, ενόσω το νερό που κυλάει μέσα του αλλάζει συνεχώς. 

Βιβλιογραφία::  Vegetti Mario, Ιστορία της Αρχαίας Φιλοσοφίας, Εκδ. Τραυλός, Αθήνα 2003.

Βιρβιδάκης κ.α., Ελληνική Φιλοσοφία και Επιστήμη: απο την Αρχαιότητα έως τον 20ο αιώνα,

Εκδ. Εαπ, Πάτρα 2000.

Ο Νίτσε για τον ευρωπαϊκό ανθελληνισμό

ΦΡΕΙΔΕΡΙΚΟΣ ΝΙΤΣΕ: ΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ ΗΝΙΟΧΟΙ

Friedrich Nietzsche («Η Γένεση της Τραγωδίας», κεφ. XV, 1872):

«Αποδεδειγμένα σε κάθε περίοδο της εξέλιξής του ο δυτικοευρωπαϊκός πολιτισμός προσπάθησε να απελευθερώσει τον εαυτό του από τους Έλληνες. Η προσπάθεια αυτή είναι διαποτισμένη με βαθύτατη δυσαρέσκεια, διότι οτιδήποτε κι αν (οι δυτικοευρωπαίοι) δημιουργούσαν, φαινομενικά πρωτότυπο και άξιο θαυμασμού, έχανε χρώμα και ζωή στη σύγκρισή του με το ελληνικό μοντέλο, συρρικνωνότανε, κατέληγε να μοιάζει με φθηνό αντίγραφο, με καρικατούρα. Έτσι ξανά και ξανά μια οργή ποτισμένη με μίσος ξεσπάει εναντίον των Ελλήνων, εναντίον αυτού του μικρού και αλαζονικού έθνους που είχε το νεύρο να ονομάσει βαρβαρικά (για κάθε εποχή) ότι δεν είχε δημιουργηθεί στο έδαφός του. Μα ποιοι, επιτέλους, είναι αυτοί των οποίων η ιστορική αίγλη υπήρξε τόσο εφήμερη, οι θεσμοί τους τόσο περιορισμένοι, τα ήθη τους αμφίβολα έως απαράδεκτα, και οι οποίοι απαιτούν μια εξαίρετη θέση ανάμεσα στα έθνη, μια θέση πάνω από το πλήθος. Κανένας από τους επανεμφανιζόμενους εχθρούς τους δεν είχε την τύχη να ανακαλύψει το κώνειο, με το οποίο θα μπορούσαμε μια για πάντα να απαλλαγούμε απʼ αυτούς. Όλα τα δηλητήρια του φθόνου, της ύβρεως, του μίσους έχουν αποδειχθεί ανεπαρκή να διαταράξουν την υπέροχη ομορφιά τους. Έτσι, οι άνθρωποι συνεχίζουν να νιώθουν ντροπή και φόβο απέναντι στους Έλληνες. Βέβαια, πού και πού, κάποιος εμφανίζεται που αναγνωρίζει ακέραιη την αλήθεια, την αλήθεια που διδάσκει ότι οι Έλληνες είναι οι ηνίοχοι κάθε επερχόμενου πολιτισμού και σχεδόν πάντα τόσο τα άρματα όσο και τα άλογα των επερχόμενων πολιτισμών είναι πολύ χαμηλής ποιότητας σε σχέση με τους ηνίοχους (Έλληνες), οι οποίοι τελικά αθλούνται οδηγώντας το άρμα στην άβυσσο, την οποία αυτοί ξεπερνούν με αχίλλειο πήδημα»!!!

Ο ΤΑΦΟΣ ΤΟΥ ΜΕΓΑΛΟΥ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΥ ~ Great Alexander 's grave

 Η περιπετειώδης ιστορία του τάφου του Μ. Αλεξάνδρου

Αναμφισβήττητα τα λείψανα του Μ. Αλεξάνδρου είναι τα διασημότερα όλων των εποχών έστω και εάν μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί.

Οι ερευνητές με σχετικά πρόσφατα την αξιέπαινη Ελληνίδα Αρχαιολόγο Λιάνα Σουβαλτζή έχουν στα χέρια τους τα εξής στοιχεία:

Ο Πτολεμαίος ΙΙ ο Φιλάδελφος μετέφερε την σορό του Μέγα Αλεξάνδρου με ολόχρυση άμαξα, που έσερναν 100 άλογα, από την Βαβυλώνα ως το Ιερό του Άμμωνα Δία (έρημος Σίουα) όπου ο Μέγας βασιλιάς επιθυμούσε να ταφεί.
Η ταφή έγινε σε περίφημο Μαυσωλείο που ονομάστηκε «Σήμα». Την περιοχή «Σήμα» αναφέρουν πολλοί και αξιόπιστοι συγγραφείς, όπως ο Αχιλλέας Τάτιος (300 μΧ), ο Ζηνόβιος (200μΧ) ο οποίος μάλιστα αναφέρει πως το Μαυσωλείο κτίστηκε στο μέσον της Αρχαίας Αλεξάνδρειας, ο Στράβων (100 πΧ), ο Λουκιανός (200 μΧ) ο Σουεντόνιος (200 μΧ) κι ο Ψευδο-Καλλισθένης (3.34).

Κάποιοι ιστορικοί θεωρούν πως το "Σήμα" βρίσκεται στην Αλέξάνδρεια, ενώ οι ανακαλύψεις ενός επιβλητικού Τάφου στην όαση Σίουα της Νιτρίας από την Ελληνίδα Αρχαιολόγο Λιάνα Σουβαλτζή, δίνει αποδείξεις για τον τόπο Ταφής του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Σύμφωνα με την ανακοίνωση από το πρακτορείο Ρόϊτερ (Φεβρουάριος 1995), τα στοιχεία δείχνουν ότι ο Πτολεμαίος Ι μετέφερε το μουμιοποιημένο λείψανο του Αλεξάνδρου στο Αλ-Μαράκι, και αργότερα, ο Ρωμαίος αυτοκράτορας Τραϊανός* έκανε προσφορές στον «Ένα και μοναδικό Αλέξανδρο». Στο Αλ-Μαράκι βρέθηκαν Μακεδονικά σύμβολα από την εποχή του Αλεξάνδρου.

Οι αναθηματικές επιγραφές που αποθεώνουν τον Αλέξανδρο, και τα άλλα ευρήματα που αναμφίβολα ανήκουν στην Μακεδονική Δυναστεία είναι πράγματι αξιόλογες και θα έπρεπε να ανακοινωθούν στο πλατύ κοινό από τα μέσα ενημέρωσης.
Τον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου επισκεύτηκαν πολλές και αξιόλογες προσωπικότητας της αρχαιότητας. Το σώμα του Αλεξάνδρου μουμιοποιήθηκε και τοποθετήθηκε σε χρυσή σαρκοφάγο από του Πτολεμαίους. Ο Στράβων αναφέρει την μεταγενέστερη αντικατάσταση της χρυσής σαρκοφάγου από μια γυάλινη, (Στράβων 17. C 794), ο οποίος επισκεύτηκε τον τάφο τον 1ο αιώνα μΧ.
Ο Διόδωρος ο Σικελός (18.26.3; 28.2-4) επισκεύθηκε την Αλεξάνδρεια και τον τάφο το 60 μΧ και μας δίνει εξαιρετική περιγραφή του τάφου.
Ανάμεσα στους επιφανείς επισκέπτες του τάφου του Μέγα Αλεξάνδρου ήταν:
1. Ο Iούλιος Καίσαρας το 45 πΧ, σύμφωνα με μαρτυρίες του Σουετόνιου και του Λουκιανού.
2. Ο Αύγουστος μετά την νίκη του κατά του Μάρκου Αντώνιου και της Κλεοπάτρας στο Άκτιο το 31 πΧ, και την κατάκτηση της Αλεξάνδρειας το 30 πΧ, προσέφερε ένα στεφάνι στον τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου. Όταν οι οδηγοί του προσφέρθηκαν να τον πάνε και στους τάφους της Πτολεμαϊκής Δυναστείας, ο Αύγουστος τους απάντησε "Ήρθα να δώ έναν Βασιλιά, και όχι νεκρούς".
3. Ο Καλιγούλας, επισκεύτηκε το "Σήμα" και… έκλεψε την πανοπλία του Αλεξάνδρου !
4. Ο Καρακάλλας (300 μΧ) θεωρούσε τον εαυτό του μετεμψύχωση του Μεγάλου Αλεξάνδρου, και ήταν ο τελευταίος επιφανής για την επίσκεψη του οποίου στο "Σήμα" έχουμε γραπτές μαρτυρίες.

Την Πρώτη Χριστιανική περίοδο οι άνθρωποι γνώριζαν την τοποθεσία του Τάφου, όπως ομολογεί η απεικόνιση του Αββά Σισόη (4 αι. μΧ) εμπρός από τον Τάφο του Μεγάλου Αλεξάνδρου, αλλά και μαρτυρίες άλλων ασκητών της ερήμου, ο Ιστοριογράφος Προκόπιος (6 αι μΧ) . Μία επίσης σημανική μαρτυρία είναι του Δωρόθεου, Επισκόπου Τύρου (5 αι. μΧ), ο οποίος στο "Περί Κτισμάτων" σύγγραμμα του, εκτός από τα οικοδομικά έργα του Ιουστινιανού, αναφέρει ιερά αφιερωμένα στον Άμμωνα και Αλέξανδρο

5. Ο ιταλός αρχαιολόγος Achille Adriani το 1964 στην περιοχή Bab Sharki της Αλεξάνδρειας βρήκε τεράστιο κενοτάφιο του 4^ου αιώνα π.Χ. χωρίς όμως να βρεθούν οστά βασιλέως. Οι ανασκαφές συνεχήστηκαν πολύ αργοτερα, στο νεκροταφείο Cimiterio Latino di Terra Santa καθώς οι αιγυπτικακές αρχές έδωσαν άδεια ανασκαφής μόλις ένα χρόνο μετά τις ανακαλύψεις ενός επιβλητικού Τάφου στην όαση Σίουα από την Ελληνίδα Αρχαιολόγο Λιάνα Σουβαλτζή.

Δυστυχώς όμως ο υπεύθυνος των ανασκαφών Fausi el-Facharani δεν πρόλαβε να τελειώσει αυτό το έργο. Απεβίωσε το 2004...

*Ο αρχαιολόγος Kuhlmann –αν και ήταν υπεύθυνος της αιγυπυολογίας στο γερμανικό αρχαιολογικό ινστιτούτο του Κάϊρου- ισχυρίζεται ότι τάφος είναι της εποχής του Τραϊανού, κάτι βέβαια που δεν θα έπρεπε να μας παραξενεύει, καθώς ο ίδιος δεν είχε δώσει ποτέ την σημασία που έδωσε στον τάφο η κα. Λιάνα Σουβαλτζή.

Oh Tempora Oh Mores - "ΤΙ ΚΑΙΡΟΙ, ΤΙ ΗΘΗ ! " – Κικέρων

Δείτε και το απόσπασμα από το ντοκυμαντέρ του Π. Πισσάνου "Μ. Αλέξανδρος".
Βάσει των πληροφοριών που έδωσε τυμβωρύχος από την Ιορδανία, δημιούργησαν τρισδιάστατη απεικόνιση του χώρου του τάφου:

Νίκος Σάμιος με πληροφορίες από τις πηγές  1 και   2

Υπολογισμός φορολογήσιμων ίππων

Υπολογισμός φορολογήσιμων ίππων Αυτοκινήτων

κυβικά εκ. φορ. ίπποι 0-642 4 643-785 5 786-928 6 929-1071 7 1072-1214 8 1215-1357 9 1358-1500 10 1501-1642 11 1643-1785 12 1786-1928 13

1929-2071    14 2072-2214 15 2215-2357 16 2358-2499 17 2500-2642 18 2643-2785 19 2786-2928 20 2929-3071 21 3072-3214 22 3215-3357 23 3358-3499 24

Υπολογισμός φορολογήσιμων ίππων των Μοτοσυκλετών

ΔΕΝ ισχύει ο παραπάνω πίνακας αυτικινήτων για τις μοτοσυκλέτες. !!!!!

Για να υπολογίσουμε τους φορολογήσιμους ίππους σε μοτοσυκλέτα πρέπει να 

πολλαπλασιάσουμε τα κυβικά εκατοστά με το 0,013 και το αποτέλεσμα να είναι 

στρογγυλεμένο προς τον αμέσως μεγαλύτερο ακέραιο.

ΑΡΘΡΟ 4 ΝΟΜΟΥ 722/1976  Καθορισμός φορολογησίμου ισχύος.
Δια τα μετά την έναρξη ισχύος του παρόντος εκ του εξωτερικού εισαγώμενα και υπό του Ο.Δ.Δ.Υ. ή υπό των εν Ελλάδι κατασκευαστών πωλούμενα, η φορολογήσιμος ισχύς καθορίζεται ως το γινόμενο του κυλινδρισμού του οχήματος εις κυβικά εκατοστά επί τον συντελεστή 0,007 δια τα επιβατηγά αυτοκίνητα και 0,013 δια τας μοτοσυκλέττας, Τυχόν προκύπτον κλάσμα μονάδος μικρότερον μεν του ημίσεος αμελείται, μεγαλύτερον δε ή ίσον στρογγυλοποιείται εις την αμέσως μεγαλυτέραν ακέραιαν μονάδα.

(Περιτομή) Οι καθαρόαιμοι χριστιανοί και οι...προσήλυτοι!

Οι καθαρόαιμοι χριστιανοί και οι...προσήλυτοι!

"Κατ'αρχάς οι απόστολοι δεν εκήρυττον τον Χριστόν, τον υιόν του Θεού, ειμή εις μόνους τους Ιουδαίους 'οι δε μη Ιουδαίοι, ίνα γίνωσι δεκτοί εις τους κόλπους της εκκλησίας, ώφειλον προηγουμένως να πρεσβεύσωσι το μωσαϊκόν θρήσκευμα......
....οι Ιουδαίοι χριστιανοί ήλεγξαν τον Πέτρον δια τούτο, αξιούντες' ότι προς άνδρας ακροβυστίαν έχοντας εισήλθε και συνέφαγεν αυτοίς.''"  

Και αυτό: 

"(…ενώ το ιουδαϊκόν θρήσκευμα δια πολλούς λόγους απεκρούετο υπό των άλλων εθνών....
Το Ιουδαϊκόν έθνος ήτο τοσούτον προσηλωμένον εις τα ήθη και εις τους τύπους του ιδιάζοντος αυτού βίου, ώστε απέφευγε πάσαν προς τους ξένους οικειότητα ως μιασματικήν ' οι δε ξένοι ανταπέδιδον εις τους Ιουδαίους τα ίσα, μισούντες αυτούς και απεχθανόμενοι' εντεύθεν σφόδρα ευάριθμοι υπήρξαν οι δια της περιτομής γενόμενοι πλήρεις και ακριβείς προσήλυτοι. Αν λοιπόν υπερίσχυεν η κατά πρώτον τεθείσα αρχή, ότι δια να γίνη τις χριστιανός έπρεπε να είναι ή να γίνη Ιουδαίος, ο χριστιανισμός ήθελεν απαντήσει περί την διάδοσιν αυτού ανυπέρβλητα προσκόμματα.....
Και απόδειξις τούτου πρόχειρος, ότι η ιουδαϊκή θρησκεία, προ αιώνων υπάρχουσα και ομολογουμένως ανωτέρα ούσα παντός άλλου προ του χριστιανικού δόγματος, ουδέποτε όμως προσωκειώθη την συνείδησιν της άλλης ανθρωπότητος. Ναι μεν η Παλαιά Διαθήκη παρέμεινεν η βάσις του νέου θρησκεύματος, η δε γνώσις αυτής απέβη απαραίτητος προς την των νέων Γραφών κατάληψιν’ αλλ’ η μελέτη αύτη απηλλάγη ήδη της εκπληρώσεως των εξωτερικών εκείνων διατυπώσεων και υποχρεώσεων, ένεκα των οποίων το μωσαϊκόν δόγμα περιεστάλη αείποτε εντός των στενών ορίων της ιουδαϊκής φυλής.)"

Και αυτό: 

(Εις όλας τας πόλεις ταύτας επορεύετο τη ημέρα των Σαββάτων εις τας συναγωγάς των Ιουδαίων, αναγγέλλων αυτοίς τα πάθη και την ανάστασιν του Χριστού. Και πολλοί μεν πειθόμενοι εδέχοντο το άγιον βάπτισμα, εξαιρέτως δε Έλληνες ουκ ολίγοι, μάλιστα γυναίκες εκ των επιφανεστάτων, αλλ’ οι πολλοί Ιουδαίοι, σαλεύοντες τους όχλους, κατήγγειλαν αυτόν εις τους άρχοντας ως πράττοντα απέναντι των δογμάτων του Καίσαρος και βασιλέα έτερον είναι λέγοντα, Ιησούν. Ιδίως εις Φιλίππους ο Παύλος εδάρη δημοσία, αδίκαστος καιτοι Ρωμαίος πολίτης υπάρχων..) 

Και αυτό: 

[...Καθ'ά δε προ μικρού είπομεν,ουδείς επί τούτω ενήργησε μετά πλείονος συνέσεως,δραστηριότητος και εθελοθυσίας ή ο όντως θεόπνευστος Παύλος.Κατ' αρχάς οι απόστολοι δεν εκήρυττον τον Χριστόν,τον υιόν του Θεού, ειμή εις μόνους τους Ιουδαίους' οι δε μη Ιουδαίοι, ίνα γίνωσι δεκτοί εις τους κόλπους της εκκλησίας,ώφειλον προηγουμένως να πρεσβεύσωσι το μωσαϊκόν θρήσκευμα.Το πνεύμα του νέου κηρύγματος ήτο εν τοις σπαργάνοις αυτού τοσούτον αποκλειστικόν,ώστε ότε ο των αποστόλων πρώτος εισήλθεν εις την οικίαν του εν Καισαρεία αλλοφύλου χριστιανού Κορνηλίου και συνέφαγε μετ' αυτού, παρά τα εν τω Δευτερονομίω και εν τω Λεϋιτικώ διατεταγμένα,οι Ιουδαίοι Χριστιανοί ήλεγξαν τον Πέτρον δια τούτο, αξιούντες "ότι προς άνδρας ακροβυστίαν έχοντας εισήλθε και συνέφαγεν αυτοίς. 
"Ο δε μόλις ηδυνήθη ν' απολογηθή λέγων, ότι έπραξε τούτο υπείκων εις φωνήν εξ ουρανού επανειλημμένως ειπούσαν προς αυτόν "Ά ο Θεός εκαθάρισε σύ μοί κοίνου.
"Ούτω λοιπόν δέσμιον εντός του μωσαϊκού νόμου ήθελον να εγκλείσωσιν οι Ιουδαίοι τον χριστιανισμόν...]
πηγή απο εδώ:
"ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ ΕΘΝΟΥΣ", Κ.Παπαρρηγόπουλου, βιβλίον όγδοον, κεφ.Β', σελ. 110-116, εκδόσεις ΓΑΛΑ

Οι ψευδαισθήσεις του σύγχρονου Έλληνα

Γράφει ο *Αμφικτύων

Ο σύγχρονος Έλληνας βρίσκεται σε κατάσταση πλάνης και συγχύσεως. Ζει σε αυταπάτη και αδυνατεί να διακρίνει την πραγματικότητα της Σιωνιστικής κατοχής του. Κατά τον Σωκράτη ζει μέσα στο σπήλαιο και δεν θέλει , ούτε κάνει προσπάθεια να βγει από αυτό και να αντικρύσει τον ήλιο της αλήθειας. Δεν είναι τυχαίον ότι ζητεί την επικρότηση του από τους ξένους, διότι του λείπει η αυτογνωσία και αυτοπεποίθηση. Παριστάνει το Χριστιανό, ενώ παράλληλα καταφέρεται εναντίον των Εβραίων. Είναι Έλληνας και καταριέται τους προγόνους του. Κατηγορεί τους κλεφτές πολιτικούς και τους ψηφίζει. Λέει λόγια και τα ακυρώνει με τις πράξεις του. Οι σημερινοί Έλληνες ξοδεύουν την συναισθηματική και διανοητική τους ενέργεια για μικρά και ανούσια. Ασχολούνται με επωνύμους, πλουσίους, αστέρες, ή και με εγκληματίες και κακούς, διότι αυτούς του δίνει σαν πρότυπα η μικρή οθόνη. Τα ΜΜΕ -που πληρώνει με τις συνδρομές του- καλλιεργούν την προστυχιά, περιφρόνηση προς το άτομο, το ψεύδος στον πολίτη, τη δουλικότητα στους επώνυμους και η ροπή στην βία.
Το ψυχοπνευματικό ΕΓΩ του Έλληνα είναι η λατρεία ψεύτικων ειδώλων και η ξενομανία. Η μικρή οθόνη του δημιουργεί σαθρά πρότυπα , την ΕΙΚΟΝΑ αντί της ΟΥΣΙΑΣ και την ΑΠΑΤΗ αντί της ΑΛΗΘΕΙΑΣ. Αλλά και οι ηγέτες του ενδιαφέρονται για την επικοινωνία και όχι για την ουσία, δηλαδή για τα προβλήματα των πολιτών. Που είναι ο παλιός πολυμήχανος, πανούργος, ευρηματικός, λιτοδίαιτος και γενναίος Έλληνας;

Η Ηθική του ήταν να κάνεις χρήματα. Δεν είχε σημασία με τι τρόπους τα έφτιαξε. Έκλεψε, λαδώθηκε, λήστεψε, σκότωσε, πρόδωσε, ή τα έβγαλε από ναρκωτικά, τοκογλυφία, καταχρήσεις κ. α; Όλα ξεπλένονται στο ‘πλυντήριο’ της παγκοσμιοποίησης. Ακόμη και οι αντεθνικές πράξεις! Αν είσαι πλούσιος ανοίγουν όλες οι πόρτες. Η Εφορία πιάνει τους μικρομεσαίους. Ο νόμος τους νομοταγείς. Οι παράνομοι χαίρουν ασυλίας. Ποιος ενοχλεί τους αναρχικούς; τους λαθρομετανάστες ; Ποιος ελέγχει τις ΜΚΟ; Αντίθετα, τις χρηματοδοτούν. Ποιος τολμά να φορολογήσει το Κεντρικό Ισραηλινό Συμβούλιο, αφού είναι ΝΠΔΔ; Μια άλλη αυταπάτη που του καλλιεργούσαν ως πρόσφατα ήταν ο «ευδαιμονισμός» και η υπερκατανάλωση. Με αυτήν ανέβαζαν το ΑΕΠ. Έστω και με εισαγόμενα είδη , διότι εμείς από μακρού δεν παράγουμε σχεδόν τίποτα. Μετά την μεταπολίτευση αφανίσαμε Βιομηχανία, Γεωργία και Εμπόριο. Τώρα μας πήραν στην άλλη άκρη-στην άκρατη λιτότητα- για το λαό, διότι οι πλούσιοι μένουν στο απυρόβλητο.

Το Ψέμα και η Απάτη είναι το χαρακτηριστικό γνώρισμα της ‘Δημοκρατίας’ μας, που στην ουσία είναι «’Κοινοβολευτική’ Ολιγαρχία» . Η Ελεύθερη Αγορά-που κάποτε λατρεύαμε-τώρα είναι το ανάθεμα λόγω της κερδοσκοπίας των διεθνών τοκογλύφων. Η Ε.Ε από «χρυσοφόρος αγελάδα» έγινε «βδέλλα» και 4ον Ράιχ. Τώρα οι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και φτωχοί φτωχότεροι, ενώ η Μεσαία τάξη ‘προλεταριοποιείται’ και βγαίνει στην ανεργία . Ο Γ.Α.Π παραχωρεί τη εθνική κυριαρχία , δυναμιτίζει την εθνική συνοχή με εξαπολύει την πάλη των τάξεων. Το ‘κόμμα του λαού’ ετοιμάζεται ασθμαίνως να επιβάλλει τη δικτατορία του προλεταριάτου, με μίαν μόνον διαφορά. Το Κεφάλαιο δεν θα ανήκει στο Πολιτικό Γραφείο –όπως στην ΕΣΣΔ- αλλά στους Εβραίους μεγαλοτραπεζίτες-τοκογλύφους και μαφιόζους -παγκοσμιοποιητές (Rothschild, Rockefeller , Schiff , Goldman , Soros και στους ίδιους που κατέχουν τη : FED, EUROPEAN CENTRAL BANK, DEUTSCHE BANK κλπ.

Τεντώνουν το χρέος σα λάστιχο και την ανεργία στα ύψη. Και μας παραμυθιάζουν με τις δημοσκοπήσεις , καθώς την διαχείριση των οικονομικών ασκούν άνθρωποι τους και πειθήνια όργανα τους. Ο Γιωργάκης μας έδεσε πίσω από το άρμα του ΔΝΤ και τώρα να δούμε πως θα γλυτώσουμε. [ το 1/3 των Ελλήνων ζει σε ακραία φτώχεια, το 1/3 - η μεσαία τάξη- θα πτωχεύσει και το 1/3 -ο μεγάλος πλούτος- θα αυξήσει τα πλούτη του] Τώρα που τελείωσε το γκρέμισμα της χώρας, εισάγει τα δημοψηφίσματα, για να αποσπάσει από την Ελλάδα με τον «Καλλικράτη» -σε συνεργασία με τους μετανάστες-Θράκη, Μακεδονία και Ήπειρο. Ο πρωθυπουργός του «δύο έξω- μία μέσα », ενώ κόβει μισθούς και συντάξεις δεν μειώνει τα ταξίδια του, τον κρατικό μηχανισμό , τους συμβούλους , τις επιτροπές, τα στρατεύματα και πλοία εκτός συνόρων , τις σπατάλες, το ΦΠΑ που πνίγει την Ελληνική Αγορά και τις παροχές στους ημετέρους.

Όταν το ΔΝΤ λέει ότι: « πάμε καλά» , ο κάθε σκεπτόμενος Έλλην βλέπει μπροστά του τα χειρότερα. Ποιος πιστεύει ένα καταστροφέα; Όμως η πλειοψηφία των Ελλήνων έπαψαν να είναι σκεπτόμενοι και έγιναν «Αμερικανάκια». Πάσχουν από αμνησία, παιδισμό και σκέπτονται σαν τα νήπια, όταν πιστεύουν ότι οι κλέφτες πολιτικοί τους μπορούν να τους σώσουν και ότι θα γίνουν του λοιπού έντιμοι .(Βλέπε Ντόρα) Και όμως υπάρχει ελπίς: Να στείλουν τους κλέφτες φυλακή( ή στο Γουδί) , να τους δεσμεύσουν τις περιουσίες μέχρι 3ου βαθμού συγγενείας και να επιβάλλουν Συντακτική Εθνοσυνέλευση , νέο Σύνταγμα και Άμεση Δημοκρατία , για να σώσουν την πατρίδα. Τα λόγια τελείωσαν . Η ξεγνοιασιά πέρασε , ίσως ανεπιστρεπτί. Τώρα ο εχθρός είναι εντός των τειχών. Να ετοιμασθούμε και για τα χειρότερα όπως: Μια κρίση στο Αιγαίο προς διαρπαγή των πετρελαίων μας , ένα πόλεμο στο Ιράν ( $ 300-400 το βαρέλι το πετρέλαιο), παράδοση του ονόματος «Μακεδονία» στα Σκόπια, επιβολή σχεδίου Αννάν στην Κύπρο κ.α. Σήμερα ο μεγαλύτερος εχθρός μας είναι ο σιωνιστικός φασισμός με τα ληστρικά Χρηματιστήρια και την δικτατορία της Παγκοσμιοποίησης. Ο εβραϊκού τύπου (σημαδεμένος) Καπιταλισμός και η Παγκοσμιοποίηση είναι συνυφασμένα με την καταλήστευση, την δουλοκτητική κοινωνία του Μεσαίωνα και τον πόλεμο . Αντίθετα , προοδευτικό είναι η διατήρηση του Εθνικού Κράτους , διότι αυτό εξασφαλίζει Δημοκρατία, Κοινωνική Δικαιοσύνη και Ειρήνη. Σήμερα η πιο επαναστατική πρόταση είναι το ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΠΝΕΥΜΑ. Ο Σωκράτης για όσους δεν εγνώρισαν την Σοφία και την Αρετή είπε: « Άρα, όσοι δεν γνώρισαν την σοφία και την αρετή, και η ζωή τους είναι μόνον οι κοινές διασκεδάσεις, σπαταλούν τη ζωή τους σκόρπια πότε στον πάτο και πότε στη μέση της απεικόνισής μας (οι θαυματοποιοί του Σπηλαίου). Δεν θα μπορέσουν ποτέ να σηκώσουν το βλέμμα τους, να κοιτάξουν την αληθινή κορυφή που βρίσκεται επάνω, ούτε ποτέ θα γεμίσει η ψυχή τους με αληθινή ουσία, μήτε με επιβεβαιωμένη και ανόθευτη χαρά. Σκύβουν πάνω από τα τραπέζια τους, σαν τα πρόβατα που σκύβουν τα κεφάλια τους στο χορτάρι, και κοιτάζοντας κάτω το έδαφος, περιδρομιάζουν και συνουσιάζονται. Και ένεκα της ακόρεστης πλεονεξίας τους με βαριές ανάσες, τσινιές και κερατωσιές αλληλοσκοτώνονται διότι είναι ανικανοποίητοι, και δεν μπορούν ποτέ να μην είναι εφόσον παραγεμίζουν με φαντασιώσεις κάποιο μέρους του εαυτού τους το οποίο είναι χιμαιρικό ακριβώς λόγω της ακόρεστης δίψας τους για περισσότερα.»…. "Και δεν είναι οι ηδονές τέτοιας ζωής αναπόφευκτα σύμμεικτες με πόνο, και συνεπώς κάτι κενο-ψευδεπίγραφο και αμιγής φρεναπάτη της αληθινής ηδονής; Τόσον οι ηδονές όσο και οι πόνοι χρεωστούν την εμφανή σφοδρότητά τους στην αμοιβαία αντίθεσή τους, και εκτρέφουν φρενοβλαβείς πόθους στις καρδιές των γελοίων, που πολεμούν γι’ αυτές". - Πλάτων, "Πολιτεία", 586 a, b & c.
Εμπρός λοιπόν για την Νέα Κοινωνία της Γνώσης!!!

*Αμφικτύων είναι ο Κωνσταντίνος Χρ. Κωνσταντινίδης, μέλος της Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών

Γεώργιος (Πλήθων) Γεμιστός και η πρώιμη Εθνική αναγέννηση του Μεσαιωνικού Ελληνισμού

Γεννήθηκε στη Κωνσταντινούπολη  το 1355 μ. Χ. Έκανε λαμπρές σπουδές στην Ανδριανούπολη, όπου ασχολήθηκε ιδιαιτέρως με το έργο του Πλάτωνα. Αργότερα, όταν οι ιδέες του άρχισαν να γίνονται στόχος κάποιων σκληροπυρηνικών του Οικουμενικού Πατριαρχείου (που εξόντωσαν τον  μαθητή του Ιουβενάλιο), εγκαταστάθηκε με την ανοχή του φίλου του, αυτοκράτορος Μανουήλ του Β' Παλαιολόγου το 1400 στο Δεσποτάτο του Μυστρά όπου ίδρυσε φιλοσοφική σχολή.
Μεταξύ των μαθητών του συγκαταλέγονται οι Βησσαρίων, Γεννάδιος Σχολάριος (μελλοντικός εχθρός του δασκάλου του και πρώτος Πατριάρχης μετά την Άλωση), Ιωάννης Αργυρόπουλος, Δημήτριος Χαλκοκονδύλης.  Οι δεσπότες του Δεσποτάτου Θεόδωρος Α΄, Θεόδωρος Β΄ και Κωνσταντίνος (1428/1443-1449), ο κατοπινός αυτοκράτορας Κωνσταντίνος ΙΑ’) συχνά ζητούσαν την γνώμη του για διάφορα θέματα. Είχε επίσης μακρά σταδιοδρομία ως δικαστής.
Οι αντιλήψεις και η φιλοσοφία του Γεωργίου Γεμιστού είχαν επηρεαστεί καθαρά από τις ιδέες του Πλάτωνα (άλλωστε αυτό μαρτυρά και το όνομα "Πλήθων" που είχε επιλέξει για τον εαυτό του). Περικυκλωμένος από την κοινωνική, ηθική, πολιτική και οικονομική παρακμή του Βυζαντινού κόσμου που ψυχορραγούσε, ο Γεμιστός πρότεινε μια φυγή προς τα εμπρός με ριζική αναδιάρθρωση της κοινωνίας της εποχής του στο πλαίσιο μιας ιδεατής πλατωνικής "Πολιτείας". Στην κοινωνία που οραματιζόταν, θα γινόταν εκ νέου αναδιανομή της γης σε ίσα μερίδια ενώ πρότεινε να διαιρεθεί ο πληθυσμός σε πολεμιστές και σε αγρότες και οι δεύτεροι να συντηρούν τους πρώτους.

Οι πολεμιστές - υπερασπιστές θα ήταν μόνο γηγενείς και όχι αλλόφυλοι (ο βυζαντινόςΑυτοκρατορικός στρατός της εποχής εκείνης αποτελούταν κυρίως από μισθοφόρους, ενώ οι γηγενείς κάτοικοι είχαν περιοριστεί στον ρόλο του κολίγου - δουλοπάροικου), ενώ θα απαγορευόταν με νόμο η πολυτέλεια και η εξαγωγή καρπών από την χώρα.

Ουσιαστικά ο Πλήθων επιζητούσε την εξίσωση όλων των πολιτών και την οργάνωση τους σε ένα σχήμα που αρχικώς θα εξασφάλιζε την επιβίωση του έναντι της Οθωμανικής επιβουλής και αργότερα θα επιδίωκε να πραγματώσει το ανώτερο πλατωνικό "Αγαθό" σύμφωνα με τις επιταγές της Πλατωνικής φιλοσοφίας.  

Μια άλλη βασική συνιστώσα της ιδεολογίας του Γεμιστού ήταν η ανάγκη το Θεοκρατικό Βυζάντιο να αντικατασταθεί από ένα νέο κράτος με κύριο ενοποιητικό στοιχείο του τον Ελληνικό εθνισμό και την κοινή Ελληνική καταγωγή. Ο Γεμιστός διατράνωσε την πίστη του αυτή σε πολλές επιστολές του προς Βυζαντινούς αξιωματούχους.  

Σε επιστολή του προς τον Αυτοκράτορα Εμμανουήλ Παλαιολόγο το 1412 αναφέρει:

" Λοιπόν είμαστε βέβαια Έλληνες στην καταγωγή εμείς, τους οποίους κυβερνάτε και είσθε βασιλείς, όπως μαρτυρεί η γλώσσα και η πατροπαράδοτη Παιδεία.  Δεν μπορεί δε να βρεθεί οικειότερη Χώρα για τους Έλληνες από την Πελοπόννησο και την Χώρα της Ευρώπης, που είναι κοντά σε αυτήν και τα γειτονικά νησιά. Γιατί όπως φαίνεται βέβαια, οι Έλληνες κατοικούσαν πάντοτε σε αυτήν την Χώρα, οι ίδιοι όσο θυμούνται άνθρωποι, χωρίς να έχουν κατοικήσει άλλοι πριν από αυτούς."

...."Αλλά αντίθετα οι ίδιοι οι Έλληνες φαίνεται ότι κατοικούσαν αυτή την Χώρα και δεν την εγκατέλειψαν..".

Το 1437-39 συνόδευσε τον αυτοκράτορα Ιωάννη Η' στη Σύνοδο της Φεράρας-Φλωρεντίας για την ένωση των δύο εκκλησιών (Ορθόδοξης - Καθολικής). Ουσιαστικά η σύνοδος αυτή ήταν μια

Ιωάννης Παλαιολόγος

απελπισμένη προσπάθεια του αυτοκράτορα Ιωάννη Παλαιολόγου να εξασφαλίσει την στρατιωτική και οικονομική υποστήριξη των Δυτικών και του πάπα με αντίτιμο την επικράτηση του καθολικού δόγματος.

Ο Πλήθων - Γεμιστός αντιτάχθηκε αδύναμα σε αυτή την προοπτική, καθώς πίστευε πως η σωτηρία του Μεσαιωνικού Ελληνισμού θα ερχόταν μόνο μέσα από τον ίδιο και την αναγέννηση του 

και όχι από τρίτους. 

Αντιθέτως ο ισχυρότερος πολέμιος της Ένωσης που έλαβε μέρος στην Σύνοδο  ήταν ο Μάρκος Ευγενικός που αντιτάχθηκε με σθένος στην Ένωση για λόγους καθαρά δογματικούς.

Η αγωνιώδης προσπάθεια του Γεμιστού δεν είχε ουσιαστικό αντίκρυσμα στις εξελίξεις της εποχής, καθώς ήταν ήδη πολύ αργά για το Βυζάντιο να προλάβει να μεταλλαχθεί και να σωθεί. Οι αλλαγές που ζητούσε άλλωστε ήταν πολύ ριζοσπαστικές για να υιοθετηθούν σε τόσο μικρό χρονικό διάστημα και μάλιστα χωρίς μακροχρόνια προετοιμασία κοινωνικό υπόβαθρο και επιρροή.
Πολλές ιδέες από αυτές είτε ήταν πρακτικά αδύνατο να πραγματωθούν, είτε ήταν πλήρως ανεδαφικές, βασισμένες σε θεωρητικά σχήματα Πλατωνικών φιλοσοφικών βιβλίων που γράφτηκαν πολλούς αιώνες πριν, για άλλες κοινωνίες και με άλλα κίνητρα.

Στην Πληθωνική "Πολιτεία" δεν υπήρχε σαφώς καθορισμένη θέση για την Ορθόδοξη πίστη ( την οποία ο Γεμιστός την αντιμετώπιζε μάλλον εχθρικά) που όμως ήταν το βασικότερο στοιχείο της Μεσαιωνικής Βυζαντινής κοινωνίας.

Ασχέτως όμως πόσο ανεφάρμοστο ήταν το σχέδιο του Γεμιστού, ο ίδιος συνέλαβε ορθά την κοινωνική παρακμή, ως αποτέλεσμα της παντελούς έλλειψης ευρύτερης κοινωνικής συνοχής.
Οι "δυνατοί" της εποχής, στο πλαίσιο του φεουδαλισμού που είχε μετακκενωθεί από την Δύση στην Ανατολή με τις σταυροφορίες, αντιμετώπιζαν τους απλούς κατοίκους στην καλύτερη περίπτωση ως δούλους που απέναντι τους δεν είχαν την παραμικρή υποχρέωση η κοινωνική σχέση. έτσι λοιπόν κατά τον Πλήθωνα χωρίς κοινό παρελθόν και καταγωγή που να ενώνει τα μέλη του, κανένα σύνολο όχι μόνο δεν προοδεύει, αλλά ούτε καν επιβιώνει.  

Αυτό αποδείχθηκε όταν οι πληθυσμοί του Ελλαδικού χώρου κατά την διάρκεια των πολιτικών ανακατάξεων των ετών 1204-1453 και των συνεχόμενων αλλαγών συνόρων, δεν αντιτάχθηκαν σε καμία αλλαγή εξουσίας, καθώς αυτή δεν είχε πρακτικό αντίκρυσμα στην ήδη εξαθλιωμένη ζωή τους, ενώ δεν ένιωθαν την παραμικρή οργανική και συναισθηματική σχέση με την βυζαντινή πολιτική εξουσία που χανόταν, από την στιγμή που δεν θιγόταν η θρησκεία τους.  

Ταυτόχρονα οφείλουμε να παραδεχτούμε πως η δημόσια χρήση της έννοιας της εθνικότητας αλλά και η χρήση του όρου "Έλλην" χωρίς ειδωλολατρικό η παγανιστικό περιεχόμενο την εποχή εκείνη, αποτέλεσε ένα μοναδικό πνευματικό επίτευγμα του Γεμιστού και μάλλον πρέπει να ανιχνεύσουμε την  επιρροή του στον τελευταίο λόγο που εκφώνησε ο Κωνσταντίνος Παλαιολόγος λίγο πριν την Άλωση (σώζεται από τον γραμματέα του Φρατζή) και μιλάει ρητά για το γένος των ΕΛΛΗΝΩΝ.

Επίλογος
Ο Πλήθων πέθανε υπέργηρος από φυσικά αίτια στον Μυστρά το 1452 και λόγω της καθόδου των Οθωμανών που ακολούθησε μετά από λίγα χρόνια, οι περισσότεροι μαθητές του, ανάμεσα στους οποίους και ο μετέπειτα καρδινάλιος Βησσαρίων, έφυγαν στην Ιταλία όπου συνέβαλαν σημαντικά στην λεγόμενη Αναγέννηση.
Το 1466 Ιταλοί θαυμαστές του με επικεφαλής τον Σιγισμούνδο Μαλατέστα εισέβαλαν στην Λακεδαίμονα, πήραν τα οστά του και τα μετέφεραν στο Ναό των Μαλατέστα (Tempio Malatestiano) στο Ρίμινι όπου βρίσκονται μέχρι σήμερα, «για να βρίσκεται ο μεγάλος διδάσκαλος μεταξύ ελευθέρων ανθρώπων».  
Σήμερα ο Γεμιστός θεωρείται από πολλούς ελληνιστές ως ο προφήτης του νέου Ελληνισμού, γνωρίζει την αποθέωση ιδιαίτερα από νεοπαγανιστικούς και δωδεκαθειστικούς κύκλους, ενώ αντιμετωπίζεται με καχυποψία από την Ελλαδική εκκλησία.    -   Ι. Β. Δ.

Πηγές

Νεοκλής Καζάζης, Γεώργιος Γεμιστός Πλήθων, εκδόσεις "ελεύθερη σκέψις"

http://www.rassias.gr/SPARTA16.html (οι απόψεις των νεοπαγανιστών-δωδεκαθειστών για τον Γεμιστό από τον πλέον αξιόπιστο και οξυδερκή εκπρόσωπο τους)

Οι ενδιαφέρουσες απόψεις του "Άρδην" για τον Γεμιστό

Πλήθων Γεμιστός: ο υποκινητής της Αναγέννησης

Απολογία υπέρ του πλήθωνος Γεμιστού

απο εδώ: ΘΕΜΑΤΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ